اینقدر خوبه که اینترنت کم سرعت و محدود داشته باشی و مطمئن هم باشی که تا چند روز آینده به هیچ چیزی در دنیای متمدن دسترسی نداری ٬ تنها کاری که ازت بر میاد اینه که بشینی ۲ کلمه درس بخونی تا شاید بتونی افسوسی رو که توی دلت انبار شده به خاطر اینهمه زحمتی که کشیدی و توفیر زیادی تو حال و روزت نداشت بریزی بیرون و امید داشته باشی به روزای روشن به جبران تمام این روزای سیاه
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر